aveugler
aveugler, vb. tr. 01 [rendre aveugle] : rande avëg ; fé koule le zié [ancien] ; avëgle, avéglé ◊ La soudure sans masque a fini par l'aveugler. La soudür sans mète lo* mask la fini par rande ali avëg / la-avëgle ali/ la-fé koule son zié.
aveugler, vb. tr. 02 [brouiller la vue ; éblouir] : avëgle, avéglé ; anbloui(r) [ancien] ◊ Les phares de la voiture l'ont aveuglé. Lo* phare lauto la-anbloui ali/ la-avëgle ali.
aveugler, vb. tr. 03 [(fig.] – priver de discernement, de lucidité ; égarer] : boushe le zié ◊ L'amour pour cette femme l'aveugle. Lamour po fanm-là i boushe son zié/ i tourne son tête.
aveugler, vb. tr. 04 [boucher, colmater] : boush (e, é) ; kolmat (e, é) ◊ Aveugler une fenêtre : boushe inn fenète ◊ Aveugler une voie d’eau : kolmate in lantré de-leau ; boushe landroi de-leau i pèrde.