vif, vive
vif, vive, adj. 01 [qui a de la vitalité, de la vigueur ; brillant] : vif ; briyan ◊ Un regard vif : in regar vif/ briyan.
vif, vive, adj. 02 [vivant] : vivan ◊ Les passagers ont été brûlés vifs. La-brüle bann passajé vivan. Bann passajé té brülé vif.
vif, vive, adj. 03 [qui réagit, comprend rapidement ; aigu ; pénétrant] : füté ; vif ; malër [≠ fr. malheur] ◊ Un enfant à l'intelligence vive : in marmaïy léspri vif.
vif, vive, adj. 04 [très net ; prononcé ; marqué] : klèr-et-nèt ; po vréman/ po toulbon/ po toutbon ◊ Il a une préférence très vive pour le cinéma français. Li fé inn préféranse klèr-et-nèt po le sinéma fransé. ◊ Douleur sentimentale vive : doulër ardante.
vif, vive, adj. 05 [rapide à s’emporter ; bouillant ; explosif] : bouyan ; sho ◊ Un tempérament vif : in karaktèr bouyan.
vif, vive, adj. 06 [qui est exprimé avec violence ou mordant ; acerbe ; caustique ; dur] : bléssan ; (ke) néna le kro ◊ De vives critiques : kritik/ dékriaj [ancien] bléssan/ ke néna le kro.
vif, vive, adj. 07 [éclatant ; intense] : vif ◊ Un rouge vif : rouj vif ; rouj flanboiyan.
vif, vive, adj. 08 [qui saisit ; piquant] : vif ; fine ; amèr ; bleu ; fort ◊ L'air est vif. L'air lé fine/ lé amér/ lé bleu/ lé fin/ lé fort/ lé fré/ lé glassé/ lé vif. L'air i fouète lo* sang/ i glasse/ i koupe/ i pike. La fré i shante gloria ; la fré i tate.
vif, vive, adj. 09 ◊ De vive voix [directement et oralement] : en prope figür.
vif, vive, adj. 10 ◊ Eau vive [qui coule d’une source] : leau-la-sourse ; leau d' sourse ; leau tête-de-sourse.
vif, vive, adj. 11 ◊ Haie vive [formée d’arbustes en pleine végétation] : ranjé pti piédboi ◊ La haie vive de bambous/ de croton/ de troène forme un écran contre le vent. La ranjé bann pti-banbou/ kalümé/ kroton/ troène i anbare la briz.