flamboyer, vb. intr. 01 [jeter une flamme brillante ; rougeoyer] : flanbe klèr ◊ Le bois flamboie dans la cheminée. Lœ bois i flanbe klèr dan la sheminé.
flamboyer, vb. intr. 02 [briller comme la flamme ; étinceler ; scintiller] : briy(e, é) ; pétiy(e, é) [polys.] ; (é)klat(e, é) [polys.] ◊ Des yeux qui flamboient. Zié (k')i briye/ (k') i klate.