prosterner, vb. pron.
prosterner, pron. [s’incliner très bas en signe de respect] : prostèrn(e, é) [cf. angl., esp., franç., port., haït., maur., seych.] ; tonbe atèr (devan) [péj.] ◊ Ils se sont prosternés devant la reine. Zot la-prostèrne devan la rène.