apitoyer (s'), vb. pron. [(sur) – être pris d’un sentiment de pitié pour quelqu’un, quelque chose] : pran pitié ; pran konpassion. ◊ L’opinion s’est apitoyée sur le sort des réfugiés. Lopinion püblik la-pran pitié/ la-pran konpassion po bann réfüjié.
apitoyer, vb. tr.
apitoyer, vb. tr. [susciter la pitié, la compassion de ; attendrir ; émouvoir ; toucher] : fé pran pitié ; fé tonbe lo* kër ◊ Rien ne peut apitoyer ses créanciers. Na pwin rien i fé tonbe lo* kër son bann kréansié.