calé, calée
calé, calée, adj. 01 [(fam.) – qui connaît beaucoup de choses ; fort, savant] : kalé ; féré ; kalifié ; kanifié [ancien] ; (ke) na in gouté ; gabié ◊ Elle est calée en droit. El lé kalé/ gabié en droi. Èl néna in gouté en droi.
calé, calée, adj. 02 [(fam.) – rassasié ; gravé ; repu] : plin ; bladé (DHon.) ; blindé (DHon) ; vouk ◊ Je ne pourrais plus rien avaler : je suis calé : Mi gaingn pü avale rien : mwin la-fine manje mon plin-ventr ; mon boujaron lé plin/ lé à blok. Mon ventre lé blindé. Mwin lé bladé. Mwin lé vouk. Mon jabo lé plin. [très fam.]. Mon boyo/ mon kü lé plin [trivial].
calé, calée, adj. 03 [installé confortablement] : kalé ◊ La petite fille est bien calée dans le sac à dos porte bébé de son papa. Lo* pti fiy lé bien kalé dann porte-bébé dessi le dos son papa. ◊ Grand-Père est bien calé dans son fauteuil. Granpèr lé bien kalé dann son fotëy.
calé, calée, adj. 04 [difficile, complexe pour une chose abstraite] : malizé ; difissil ◊ C'est un exercice, un concours très calé. Ça in légzèrsisse, in konkour malizé mèm/ difissil mèm.